คำเตือน >> นี่คือจินตนาการเท่านั้นกรุณาอย่าเอามาปะปนกับความเป็นจริง และห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงแก้ไข เอาไปทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต มิฉะนั้นจะจัดการขั้นเด็ดขาดเท่าที่จะมีสิทธิ์ทางกฎหมาย
Title >> With Love ... ด้วยรัก
Image >>เนล&อลัน
Rate >> PG13
เพล้ง! เสียงกระจกแตกอย่างแรงทำให้ร่างบาง ที่ซ่อนใบหน้าสวยๆไว้ภายใต้แว่นตาหนาเตอะและผมที่ยาวปรกหน้า ดูเชยๆ หันขวับมาทันที
" อีกแล้วเหรอ " เนลพึมพำอย่างเบื่อหน่าย จริงอยู่ที่นี่เป็นศูนย์ฝึกความแข็งแรงของร่างกาย พวกที่มาที่นี่ก็จะเป็นพวกนักกีฬา ไม่ก็พวกที่มีแรงชนิดมหากาฬทั้งนั้น พวกนี้นิสัยที่เหมือนกันคือ ทำของพังเป็นกิจวัตร โดยเฉพาะหมอนี่ ' อลัน โดเวน ' นักฟุตบอลฝีเท้าฉกาจ แรงเยอะไม่มีที่ติ ตั้งแต่เขามาฝึกกล้ามเนื้อเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน นี่ครั้งที่ 5 แล้วที่เขาทำกระจกห้องพยาบาลพัง
" เฮ้ คุณหมอคร๊าบบบบบ " มาแล้วนี่ไง เสียงนี้เลย เจ้าอลัน
" คุณหมอเนลคร๊าบ " เนลเปิดประตูออกไปอย่างสุดทน แล้วตะโกนอย่างโมโห
" จะเรียกทำไม นี่นายตั้งใจจะพังหน้าต่างห้องทำงานชั้นให้มันพังทุกอาทิตย์เลยรึไง หน้าต่างชั้นไม่ใช่ประตูฟุตบอลนะ " ว่าไปนั่นเลยแฮะ
" ใครว่า นี่ประตูอย่างดีต่างหาก เอาน่า เดี๋ยวก็มีคนมาซ่อมเองแหละครับ ขอโทษทีนะครับ แต่ว่า หน้าต่างห้องคุณนี่มันน่าทำพังจริงๆนี่นา ไม่งั้น คุณก็คงไม่ออกมาให้ผมเห็นหรอก จริงมั้ยครับ " อลันยังพูดจายียวน แถมเข้ามาใกล้เขาอีก เอ๊ะ ชักใกล้เกินไปแล้วนะ
" นี่ออกไปห่างๆหน่อย ไม่ต้องมาใกล้เลยนะ เหม็นเหงื่อออก แล้วก็เชิญไปได้แล้ว เอาเจ้าลูกกลมๆนี่ไปด้วยนะ " ว่าแล้วก็เอาลูกบอลยัดใส่มือ เจ้านักฟุตบอลแรงยักษ์แล้วกะว่าจะหันหลังกลับสักหน่อย ที่ไหนได้
" เอ๊ะนี่ นายมาขวางชั้นทำไมเล่า หลีกไป ชั้นมีงานต้องทำ ไหนต้องมาเก็บกวาดไอ้ที่นายทำไว้อีก " เนลชักโมโห ที่อลันไม่ยอมหลีก หนำซ้ำยังเท้าแขนทั้งสองข้างคร่อมเขาไว้อีก
" รีบไปไหนล่ะครับ อยู่คุยกันก่อนก็ได้นี่นา " อลันว่าพลางใช้มือข้างหนึ่งเสยผมของเนลขึ้นอย่างวิสาสะ พร้อมทั้งถอดแว่นตาเขาออกอย่างรวดเร็ว เนลตกใจมากเขารีบหันหน้าหลบทันที
" ทำไมต้องหลบด้วยล่ะ คุณสวยจะตาย แต่ไม่รู้ทำไมไม่ยอมให้ใครเห็นก็ไม่รู้ " อลันว่าพลางเชยคางของเนลขึ้น ให้สบตาเขา ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ รู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
" แต่ก็ดี เพราะจะได้ไม่มีใครเห็นนอกจากผม " แล้วเนลก็ต้องตัวแข็งอย่างตกใจและคาดไม่ถึง เมื่อถูกจู่โจมกระทันหัน อลันจูบเขา ไม่จริงทำไม หมอนี่ทำไม..
เนลพยายามดิ้นอย่างสุดแรงแต่กลายเป็นว่าโดนอลันรวบเข้าไปกอดเต็มตัว ในอ้อมแขนที่อบอุ่น เขาได้กลิ่นไอแดดจากตัวอลัน ทำให้รู้สึกแปลกๆ เนลยืนนิ่งเป็นหุ่นอย่างทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้อลันจูบเอาได้ตามใจ ก็พึ่งเคยโดนแบบนี้ตั้งตัวไม่ถูกว่างั้นเถอะ
เป็นนาน กว่าที่อลันจะยอมปล่อยเขาออกจากอ้อมแขน เขายิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นเนลทำตาลอยๆ เบลอๆดูท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย แหมน่ารักจริงๆ อลันสวมแว่นตาให้เนลเหมือนเดิม พร้อมกับปัดผมให้ยุ่งเหมือนกับทุกครั้ง แล้วกระซิบที่หูของเนลเบาๆ
" อย่าให้ใครได้เห็นใบหน้าของคุณ นอกจากผมนะ แล้วก็ห้ามให้ใครทำแบบผมด้วย " แล้วก็จูงมือเนลมาส่งที่ห้องทำงาน แล้วก็เก็บบอลออกไป
" เจ้าบ้า ใครจะยอมให้คนอื่นมาทำแบบนี้เล่า " เนลพึมพำอย่างโกรธๆผสมกับอาย เขารู้สึกว่าเวลาอยู่กับอลัน มักจะรู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด
//////////**********/////////////////**********/////////
" อีกแล้วเหรอ เนล " เสียงของนิค ถามปนหัวเราะเมื่อเดินเข้ามาแล้วพบว่า เนลกำลังเก็บกวาดเศษกระจกอยู่และมองอย่างขำๆ
" ไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ นิค นายเห็นความลำบากของฉันเป็นเรื่องตลกหรือไง " เนลหน้าบึ้งยิ่งขึ้นเมื่อนิคหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น
" โทษทีๆ ก็มันน่ามั้ยล่ะ อยู่ดีๆก็ต้องมาเป็นพนักงานทำความสะอาด ว่าแต่เจ้าตัวมาหรือยัง " นิค ถามหาอลัน ตัวการใหญ่ของเรื่อง เขารู้เรื่องของอลันจากปากของเนลที่บ่นอยู่ทุกวันถึงความเดือดร้อนที่อลันมาก่อไว้ให้ แต่ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อนี้ เนลจะดูท่าทางมีความสุขมาก แม้จะพยายามปกปิดก็ตาม
"มาแล้ว ไปแล้ว มันน่านัก ชั้นอยากจะย้ายห้องทำงานซะจริงๆเล้ย ถ้าไม่ใช่ติดที่ว่าชั้นมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบหมอนี่ล่ะก็ " เนลบ่น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงต้องมารับบทหนักแบบนี้
" เอาน่า อีกหน่อยก็ชิน คงไม่นานหรอก" นิคว่า
" ก็หวังว่างั้น เฮ้อ เสร็จซะที " ในที่สุดก็เก็บกวาดเสร็จจนได้ ท่าทางเหนื่อยน่าดูชมเลยนะเนี่ย
" เที่ยงแล้วนะ ไปทานข้าวมั้ย " นิคชวน เมื่อเห็นว่าเนลทำความสะอาดเสร็จแล้ว
" ก็ดีเหมือนกัน ไปเหอะ เดี๋ยวต้องกลับมาทำตารางการฝึกให้อลันอีก " ว่าแล้วทั้งสองก็เดินออกไป จุดหมายรึ แน่นอน ก็ต้องที่ศูนย์อาหารใหญ่อยู่แล้ว
//////////**********/////////////////**********/////////
"เฮ้ อลัน นั่นมัน หมอประจำตัวนายนี่หว่า มากับหัวหน้าหน่วยของเค้าใช่มั้ย " เสียงทักของเพื่อนทำให้อลันหันไปทันที
"อ๋อ นิค รู้สึกว่าจะเป็นผู้ดูแลตึกของพวกคาราเต้น่ะ ก็คงจะเก่งด้วยล่ะมั้งเนี่ย " อลันว่า สายตาจ้องอยู่ที่เนล อารมณ์เริ่มจะเดือดขึ้นมาเมื่อเห็นทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
" ฮึ จะคุยกันสนุกอะไรนักหนา " อลันพึมพำ
" ว่าไงนะ " เพื่อนที่นั่งข้างๆ หันมาถาม
" เปล่า กินต่อเหอะ เดี๋ยวมีพัก 2 ชั่ว โมงแล้วก็ต้องเทรนนิ่งช่วงบ่ายนี่ " อลันว่า แล้วก็ตั้งหน้ากินต่อไป เขาเริ่มคิดอะไรอยู่ในใจแล้วล่ะว่า พัก 2 ชั่วโมงนี้คงมีอะไรต้องทำซะแล้ว
//////////**********/////////////////**********/////////
" อ๊ะ อะไรน่ะ " เนลส่งเสียงอย่างตกใจเมื่อเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา แล้วก็ถูกกระชากตัวเข้าห้องทันที
" อลัน นี่นายทำบ้าอะไร " เนลถามโมโหทันทีที่เขาเห็นว่าเป็นอลัน
" เมื่อกี้ตอนทานข้าว คุณคุยอะไรกับหมอนิค " ถามเข้าเรื่องทันที
" คุยอะไร ก็เรื่องงาน แล้วจะทำไม นี่นายมาที่นี่เพื่อถามแค่นี้เนี่ยนะ " เนลตอบ แล้วก็ถามกลับ
" ก็ไม่เชิง มีอย่างอื่นด้วย แต่ว่าผมอยากรู้ว่าทำไมต้องทำท่าสนิทสนมกันแบบนั้นด้วยล่ะ " อลันถามอย่างไม่พอใจพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ หลังจากที่เขาล็อคประตูโดยที่เนลไม่ทันสังเกตแล้ว
" ก็ชั้นกับนิคเข้ามาทำงานพร้อมกัน เราก็เลยสนิทกัน มีอะไรน่าแปลก ทีนายมาแค่ 2 อาทิตย์ยังได้เพื่อนเป็นฝูงเลย " เนลเถียง พลางพยายามถอยหนีอลัน ที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ไม่ไหว อยู่ใกล้อลันทีไร เป็นต้องรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจทุกทีไม่ชอบเลย
" นี่ อย่าหนีสิ " อลันว่า แล้วเขาก็คว้าข้อมือเล็กๆนั้นไว้และดึงเนลเข้ามากอด
" ปล่อยนะ อลัน นายนี่พึ่งเข้ามาได้แค่ 2 อาทิตย์เองนะ คิดถึงแฟนหรือไง " เนลพยายามหาข้อถกเถียงเพื่อหาทางเอาตัวรอด เขาเองก็พอรู้ตัวว่าหน้าสวยๆของตัวเอง แล้วรูปร่างบางๆอย่างผู้หญิงทำให้เข้าใจผิดได้ง่ายแค่ไหน จึงพยายามทำตัวให้ดูเชยไม่น่าสนใจไว้ก่อน แต่ก็ไม่สามารถหลุดรอดสายตาของอลันไปได้
" ผมยังไม่มีคนรักหรอก ไม่เหมือนคุณนี่นา ตอนกลางวันก็มานั่งกินด้วยกัน น่าอิจฉา "
" รู้แล้วก็ปล่อยสิ " เนลอาศัยความเข้าใจผิดนั้นเป็นประโยชน์ทันที ที่ไหนได้ ผิดคาด
" ไม่ล่ะ ถึงเขาจะมาก่อน รู้เรื่องของคุณมากกว่า แต่อย่างหนึ่งที่ผมแน่ใจว่าเขายังไม่ได้ทำก็คือ เขายังไม่ได้กอดคุณ ก็คือ คุณยังไม่มีใครเป็นเจ้าของ เพราะฉะนั้น ผมจะไม่ยอมยกคุณให้เค้าแน่ " อลันพูดอย่างหนักแน่น พร้อมกับช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้ม เดินมาที่เตียงที่ใช้สำหรับนอนพักในห้องทำงานของเนลนั่นเอง
" นี่ชั้นไม่ใช่สิ่งของนะ จะได้มีเจ้าของน่ะ ปล่อยชั้นนะ โอ๊ะ.. " เนลพยายามจะหลบเลี่ยง แต่ดูแล้วทางรอดของเขาน้อยเหลือเกิน อลันเอาจริงแน่ ทำไงดี เขาถูกโยนลงบนเตียงจนได้
" ไม่ต้องห่วงหรอกน่า รับรองผมจะรับผิดชอบคุณเอง ไม่ต้องให้ใครมายุ่งหรอก " อลันว่าพลางเข้ามาใกล้ และจูบเนลอย่างอ่อนหวาน อีกแล้ว เจอจูบแบบนี้ทีไรเป็นต้องหมดแรงทุกที เนลคิดอย่างสิ้นหวัง ทำไมนะ ทุกทีเขาสามารถหาทางเอาตัวรอดได้ แต่กับอลัน เขากลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย.......
//////////**********/////////////////**********/////////
" อืม.." เนลค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
" ตื่นแล้วเหรอ " เสียงอลันทำให้เนลตื่นเต็มตา และพยายามจะลุก
" อุ๊.."
" อย่าพึ่งขยับเลยน่า " ว่าแล้วอลันก็ดึงเนลให้ลงนอนเหมือนเดิมโดยให้นอนหนุนแขนเขา
" ทีนี้คุณก็เป็นของผมแล้วนะ ห้ามไปกับเจ้าหมอนิค หรือใครก็ช่าง " อลันรวบรัดเอาง่ายๆเลย
" เรื่องอะไรล่ะ นายมีสิทธิ์อะไร อย่ามาสั่งนะ " เนลยังเถียงโดยไม่ยอมมองหน้า
" ก็ลองสิ คราวนี้จะไปปล่อยลงจากเตียงเลย รู้มั้ยผมชอบคุณตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณเลยนะ แล้วก็ดีใจมากเลยที่คุณเป็นหมอที่รับผิดชอบผม"
" ผมพยายามใกล้ชิดคุณมากกว่าหมอกับคนไข้ แต่คุณก็ไม่เปิดโอกาสเลย คุณมองผมเป็นแค่คนที่ต้องดูแล แถมยังทำท่าสนิทสนมกับหมอนิคจนออกนอกหน้า ผมเลยฟิวส์ขาด "
" หมายความว่าที่นายทำกระจกห้องชั้นแตกนี่ก็เพราะต้องการเรียกร้องความสนใจเหรอ " เนลถามอย่างพอเข้าใจ
" ก็งั้นสิ ก็ได้ผลนะ เพราะอย่างน้อยคุณก็คุยกับผมมากขึ้นล่ะ นอกจากเรื่องงานน่ะ " อลันยอมรับอย่างมีความสุข พลางรัดเนลให้เข้ามาใกล้
" นายนี่ยังกับเด็กจริงๆเลย " เนลว่า พลางกอดตอบ ในที่สุดเขาก็หนีไม่พ้นหมอนี่จนได้
" ผมขี้หึงนะ เพราะงั้นห้ามทำท่าสนิทกับใครอีกล่ะ ไม่งั้นล่ะก็..." อลันเว้นช่วงให้คิด
" จะทำอะไร " เนลเงยหน้าขึ้นถาม
" ก็แบบนี้ไง .." อลันว่าพร้อมกับจู่โจมเนลอีกครั้งแต่ครั้งนี้ เนลไม่ได้ขัดขืนอีกแล้ว ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ไหนๆก็ชอบไปแล้วนี่ ไงๆก็คงต้องทำตัวให้ชินล่ะนะ เนลคิดอย่างปลงตก นิคจะว่าไงนะ ถ้ารู้เรื่องนี้ เขาคิดอย่างขำๆ เอาเหอะเรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังแล้วกันนะ...ทีหลัง เพราะตอนนี้หัวเขาเบลอไปหมดแล้ว เพราะเจ้านักฟุตบอลจอมกวนคนนี้ ....
THE END ~~~
